πεινάσαμε;
Ιανουαρίου 4, 2007
Σπαγγέτι του “Σεφ”
Μερίδες: 6
Υλικά: ΑΛΑΤΙ
100γρ. ψιλοκομμένο ΜΠΕΙΚΟΝ
100γρ. ΝΕΑ ΦΥΤΙΝΗ
150γρ. τυρί τριμμένο ΚΕΦΑΛΟΤΥΡΙ ή ΠΑΡΜΕΖΑΝΑ
ΠΙΠΕΡΙ
3 ψιλοκομμένες ΠΙΠΕΡΙΕΣ ΠΡΑΣΙΝΕΣ
1/2 κιλό (Νο 6) ΣΠΑΓΓΕΤΙ
1 ποτηράκι ΚΡΑΣΙ ΜΑΥΡΟ
2-3 ψιλοκομμένα ΚΡΕΜΜΥΔΙΑ
6 κουταλιές ΕΛΑΙΟΛΑΔΟ
1 κιλό τριμμένες ΝΤΟΜΑΤΕΣ ή 1 κονσέρβα ντοματάκια PUMMARO
1 κύβος KNORR ΣΤΙΓΜΙΑΙΟΣ ΖΩΜΟΣ ΓΙΑ ΖΥΜΑΡΙΚΑ & ΡΥΖΙ
Τρόπος παρασκευής
1. Ετοιμάζετε τη σάλτσα βάζοντας σε δυνατή φωτιά να βράσουν το ΕΛΑΙΟΛΑΔΟ, κρεμμύδι, ντομάτα, μπέικον, πιπεριά. Προσθέτετε αλάτι, πιπέρι, ζάχαρη, τα σβήνετε με μαύρο κρασί και τα αφήνετε να πάρουν μερικές βράσεις για 20 λεπτά. Η σάλτσα είναι έτοιμη.
2. Βράζετε τα μακαρόνια μαζί με τον κύβο σε αρκετό νερό ώσπου να κρατάνε. Τα στραγγίζετε και τα τοποθετείτε πάλι στην κατσαρόλα. Βάζετε τη ΝΕΑ ΦΥΤΙΝΗ σ’ ένα τηγανάκι να ζεσταθεί καλά και την περιχύνετε στα μακαρόνια.
3. Προσθέτετε στα μακαρόνια το τριμμένο τυρί και τα ανακατεύετε.
4. Σερβίρετε σε μία σουπιέρα βαθιά τα μακαρόνια περιχύνοντας τα με τη σάλτσα που έχετε ετοιμάσει.
Entry Filed under: Γενικά. .
1.
nickos | Μαρτίου 10, 2008 at 3:42 πμ
ΑΓΑΠΗ
Υπάρχει ένα απέραντο απόθεμα ενέργειας, που δεν έχει κέντρο, που δεν προέρχεται από το εγώ. Αυτή η ενέργεια είναι ο χωρίς επίκεντρο χορός των φαινομένων, το σύμπαν που εισχω-ρεί και κάνει έρωτα με τον εαυτό του. Έχει δύο χαρακτηριστικά: μια πύρινη ποιότητα ζεστα-σιάς και την τάση να ρέει μ’ ένα ιδιαίτερο μοτίβο, με τον ίδιο τρόπο που η φωτιά περιέχει τη σπίθα όπως και τον αέρα που κατευθύνει τη σπίθα. Η ενέργεια ρέει συνέχεια ασχέτως του αν τη βλέπουμε ή όχι μέσα από το συγχυσμένο φίλτρο του εγώ. Δεν μπορεί κανείς να την κατα-στρέψει ή να την διακόψει. Είναι όπως ο πύρινος ήλιος. Καταναλώνει τα πάντα σε σημείο που δεν υπάρχει πια καθόλου χώρος για υποψίες ή χειρισμούς.
Όταν όμως αυτή η θερμότητα φιλτράρεται μέσα από το εγώ, τελματώνεται, γιατί αγνοούμε το βασικό έδαφος, αρνούμαστε να δούμε τον απέραντο χώρο μέσα στον οποίο παρουσιάζεται η ενέργεια. Τότε η ενέργεια δεν μπορεί να τρέξει ελεύθερα στον ανοιχτό χώρο που τον μοιρά-ζεται με το αντικείμενο του πάθους. Αντίθετα η ενέργεια στερεοποιείται, στενεύει και κατευ-θύνεται από το κεντρικό αρχηγείο του εγώ προς τα έξω έτσι ώστε να τραβήξει μέσα στην πε-ριοχή του εγώ, το αντικείμενο του πάθους .Αυτή η νοητική ενέργεια εκτείνεται μέχρι το αντι-κείμενο της κι έπειτα επιστρέφει για να προγραμματιστεί και πάλι. Απλώνουμε τις δαγκάνες και προσπαθούμε να σταθεροποιήσουμε τη σχέση μας .Αυτή η προσπάθεια του να αγκιστρω-θούμε στη κατάσταση κάνει την ροή της επικοινωνίας επιφανειακή. Απλώς αγγίζουμε την ε-πιφάνεια του άλλου προσώπου και κολλάμε εκεί, χωρίς ποτέ να νοιώσουμε όλο του το είναι. Τυφλωνόμαστε γιατί είμαστε αγκιστρωμένοι. Το αντικείμενο του πάθους, αντί να εμβαπτίζε-ται μέσα στην έντονη θερμότητα του ελεύθερου πάθους, αισθάνεται καταπιεσμένο από την αποπνικτική θερμότητα του νευρωτικού πάθους .
Το ελεύθερο πάθος είναι ακτινοβολία χωρίς πηγή, μια ρευστή πηγή, διαπεραστική θερμότητα που ρέει χωρίς προσπάθεια. Δεν είναι καταστρεπτική γιατί είναι μια ισορροπημένη κατάστα-ση ύπαρξης και εξαιρετικά ευφυής .
Η αυτοσυνείδηση εμποδίζει αυτή την ευφυή και ισορροπημένη κατάσταση ύπαρξης. Με το να ανοίξουμε, με το να αποτινάξουμε την αυτοσυνείδηση που αγκιστρώνεται, δεν βλέπουμε πια μόνο την επιφάνεια ενός πράγματος, αλλά το διαπερνούμε και το βλέπουμε στο σύνολο του. Η εκτίμηση μας δεν βασίζεται μόνο στις αισθησιακές ποιότητες, αλλά βλέπουμε τις πλή-ρεις ποιότητες, που είναι καθαρό χρυσάφι. Δεν μας απορροφά τελείως το εξωτερικό, με το να δούμε το εξωτερικό την ίδια στιγμή συνδεόμαστε με το εσωτερικό. Έτσι φτάνουμε στην καρ-διά της κατάστασης και αν πρόκειται για την γνωριμία δύο ανθρώπων , η σχέση γίνεται πηγή έμπνευσης γιατί δεν βλέπουμε το άλλο πρόσωπο μόνο ως πηγή σωματικής έλξης ούτε μέσα από τα συνηθισμένα μας μοτίβα, βλέπουμε το εσωτερικό όπως και το εξωτερικό.
Αυτή η πλήρης, διαπεραστική επικοινωνία μπορεί να δημιουργήσει ένα πρόβλημα. Ας πούμε ότι βλέπετε κατευθείαν όλο το εσωτερικό ενός ανθρώπου, ενώ αυτός δεν το θέλει, τότε αυτός τρομοκρατείται και το βάζει στα πόδια. Τι κάνουμε τότε; Είχατε την επικοινωνία σας πλήρως και διεξοδικά. Αν αυτό το άτομο το βάλει στα πόδια και φύγει μακριά σας ,αυτός είναι ο τρό-πος που επικοινωνεί μαζί σας. Δεν ερευνάτε περισσότερο. Αν το ακολουθήσετε και το κυνη-γήσετε, τότε αργά ή γρήγορα θα γίνετε δαίμονας στα μάτια του. Βλέπετε κατευθείαν μέσα στο σώμα του και έχει ζουμερό λίπος και κρέας που θα θέλατε να καταβροχθίσετε, έτσι στα μάτια του γίνεστε βρικόλακας. Όσο περισσότερο αναζητάτε το άλλο άτομο, τόσο περισσότε-ρο αποτυγχάνετε. Ίσως η διαπεραστική ματιά σας να ήταν πολύ οξυμένη από την επιθυμία σας, ίσως να παραείστε διαπεραστικός. Είχατε ωραία διαπεραστικά μάτια, διεισδυτικό πάθος και ευφυΐα και κάνετε κατάχρηση των ταλέντων σας, παίξατε με αυτά. Είναι πολύ φυσικό, όταν οι άνθρωποι έχουν κάποια ιδιαίτερη δύναμη ή κάποια χαρισματική ενέργεια, να κάνουν κατάχρηση της ποιότητας αυτής, να μην την χρησιμοποιούν σωστά στη προσπάθεια τους να διεισδύσουν σε κάθε γωνία. Προφανώς κάτι λείπει από μια τέτοια προσέγγιση-η αίσθηση του χιούμορ. Αν προσπαθήσετε να τραβήξετε τα πράγματα πολύ μακριά σημαίνει ότι δεν έχετε αισθανθεί σωστά όλη την περιοχή, το μόνο που αισθάνεστε είναι η δικιά σας σχέση με την κατάσταση. Αυτό που είναι λάθος είναι ότι δεν βλέπετε όλες τις πλευρές μιας κατάστασης και έτσι σας ξεφεύγει η χιουμοριστική και ειρωνική της όψη.
Μερικές φορές οι άνθρωποι φεύγουν μακριά σας, επειδή παίζουν ένα παιχνίδι. Δεν θέλουν μια ευθεία, τίμια σχέση μαζί σας, γιατί θέλουν να παίξουν. Όμως, αν αυτοί έχουν αίσθηση του χιούμορ και εσείς όχι, τότε γίνεστε δαιμονικός. Εδώ είναι που μπαίνει η «λαλίτα», ο χο-ρός. Χορεύετε με την πραγματικότητα, χορεύετε με τα εξωτερικά φαινόμενα. Όταν θέλετε κάτι πάρα πολύ, δεν απλώνετε αυτόματα το χέρι σας και το μάτι σας, αλλά απλά θαυμάζετε. Αντί να κάνετε μια παρορμητική κίνηση, επιτρέπετε στον άλλο να κάνει την κίνηση. Αυτό ακριβώς σημαίνει το να μάθετε να χορεύετε με την κατάσταση. Δεν χρειάζεται να δημιουρ-γήσετε την όλη κατάσταση. Απλά την παρακολουθείτε, εργάζεστε μ’ αυτήν και μαθαίνετε να χορεύετε μ’ αυτήν. Έτσι η κατάσταση δεν είναι πια δημιουργία δική σας αλλά ένας αμοιβαίος χορός. Κανείς δεν έχει αυτοσυνείδηση γιατί η εμπειρία είναι αμοιβαία.
Όταν υπάρχει ένα θεμελιώδες άνοιγμα σε μια σχέση, η πίστη, με την έννοια της απόλυτης ε-μπιστοσύνης, συμβαίνει αυθόρμητα. Είναι μια φυσιολογική κατάσταση. Μια και η επικοινω-νία είναι τόσο πραγματική και τόσο όμορφη και ρέει, δεν μπορείτε να επικοινωνήσετε με τον ίδιο τρόπο με κάποιον άλλο κι έτσι έλκεστε μεταξύ σας. Αν όμως παρουσιαστεί κάποια αμφι-βολία, αν αρχίσετε να αισθάνεστε ότι απειλείστε από μια αφηρημένη πιθανότητα, παρόλο που η επικοινωνία σας την στιγμή εκείνη είναι θαυμάσια, αρχίζετε να σπέρνετε το σπόρο της πα-ράνοιας και βλέπετε πια την επικοινωνία μόνο ως διασκέδαση του εγώ.
Αν σπείρετε το σπόρο της αμφιβολίας, μπορεί στη συνέχεια να γίνετε σκληροί και τρομαγμέ-νοι, μπορεί να αρχίσετε να φοβάστε ότι θα χάσετε αυτή την επικοινωνία που είναι τόσο καλή και πραγματική. Σε κάποιο σημείο μάλιστα, θ’ αρχίσετε ν’ αναρωτιέστε αν η επικοινωνία γί-νετε με αγάπη ή με επιθετικότητα. Αυτή η σύγχυση κάνει κατά κάποιο τρόπο να χαθεί η από-σταση και έτσι είναι που αρχίζει η νεύρωση.
Εφόσον χάσετε την σωστή προοπτική, την σωστή απόσταση στην διεργασία της επικοινωνί-ας, τότε η αγάπη μετατρέπετε σε μίσος. Το φυσικό πράγμα με το μίσος, ακριβώς όπως και με την αγάπη, θέλετε να έχετε σωματική επαφή με το πρόσωπο δηλαδή, να το σκοτώσετε ή να το πληγώσετε. Σε οποιαδήποτε σχέση, στην οποία εμπλέκετε το εγώ, είτε είναι σχέση αγάπης είτε άλλη, υπάρχει ο κίνδυνος να στραφείτε κατά του συντρόφου σας. Όσο υπάρχει η αίσθη-ση της απειλής ή της οποιουδήποτε είδους ανασφάλειας τότε μια σχέση αγάπης μπορεί να με-τατραπεί στο αντίθετο της.